Een medaille!

Het zou niet mogen, maar ik ben daar gevoelig aan: negatieve reacties. Het is een cliché, maar ze wegen harder door dan de positieve. Eén slechte reactie kan tien goeie in één knip laten verdwijnen. Als die reactie dan nog eens door een paar duizend mensen gelezen wordt, dan word ik zenuwachtig. Wachtend op het vonnis. Het verdict. De plechtige proclamatie.
Maar gelukkig maakte ik mij zorgen over niks. Want hoeveel sterren krijgt mijn lieve Loebas in de Morgen: DRIE! Kijk, als ik dat zie staan dan val ik toch even op mijn gat en puf ik. Weg stress. Het is niet onverdeeld positief, maar dat had ik ook niet verwacht. Er wordt een eerlijk oordeel geveld. Ik weet dat het hier en daar nog een beetje rammelt, maar naar mijn bescheiden mening mag mijn beestje er al zijn. Meer zelfs: ik ben verdomme trots! Wat op losse schroeven staat wordt binnenkort wel vast gezet of gewoon gedemonteerd en gedumpt.
Een mooie recensie, een stevig hart onder de riem. Merci en laat de boekingen nu maar komen.

Pers

Een beetje aandacht van de pers is leuk. Zo stond er vrijdag een interview in de Morgen. Dat is altijd spannend. Welke stukken staan er in? Hebben ze die anekdote over die wasmachine erin gelaten? Sta ik niet te mottig op de foto (ijdel? moi?)? Maar het valt altijd mee en ook deze keer was het een leuk artikel.
Iets waar ik minder reikhalzend naar uitkijk zijn recensies. Ik weet dat de vriendelijke jongedame die het interview heeft afgenomen (wat ze trouwens voortreffelijk heeft gedaan, *mouw-frot, mouw-frot*) vrijdag ook in de zaal zat en dat er woensdag een recensie in diezelfde krant zal staan…
Een recensie geeft altijd een dubbel gevoel. ‘t Is te zeggen: ge kunt twee kanten op. Of ze is goed en dan mag je er van op aan dat ik er mee ga lopen pronken als was het de gouden medaille van het wereldkampioenschap boenwasdrinken, of ze is slecht en dan wordt dat ding doodgezwegen. Dus als het hier woensdag muisstil wordt, dan weet je hoe laat het is.

Zen

Vandaag en morgen première!
Stress?
Natuurlijk niet, ik heb alles onder controle…
Ik ben de kalmheid zelve.
Op een doordeweekse voormiddag ga ik ook tien keer naar het tiolet. Dat is normaal.
Ja, ik wandel veel… in huis… rond de tafel… terwijl ik murmel en mompel… Dat is een hobby.
Dat zweten is normaal. Ik ben van nature al een zweterig type… mijn handen zijn altijd klam… en mijn mond klef… dat is een… uhm… familietrekje… ik kom uit een familie kleffe muilen… De familie Plakbek noemen ze ons…
Eten?
Wie heeft er eten nodig?
We krijgen het toch niet binnen… omdat dat niet lekker is… een boterham met… STRESS!

Interview

De laatste weken wordt hier niet veel gemeld. Naast enkele korte berichtjes en een paar filmpjes valt hier niks te lezen. Maar dat wil daarom niet zeggen dat ik stil zit. In tegendeel, ik heb het zeer druk. De dagen tikken snel weg en ik probeer nog hier en daar een paar dingen aan te passen om Loebas zo blinkend en strak mogelijk naar de première te loodsen. Maar tussen al dat geschrijf en gesleutel door moet ik ook nog een beetje aan promotie doen. Gelukkig zijn er nog de vriendelijke mensen van /09, wittenond en gentblogt om me daar een handje bij te helpen.

Orgasme

Viola!
Het laatste! Voor meer info surf naar de webstek Lien.

Dimi-dimi

Viola, hier is het tweede filmpje.

Kiezen kan ook makkelijk zijn

Eindelijk!
De filmpjes voor de campagne van Lien staan online. En we zijn trots, ja! Trots dat we aan zoiets hebben meegewerkt. Hier is het eerste…

Er volgen er nog…