|
Het ergste is al geweest
Aan de fans die gisteren aan het radiotoestel gekluisterd waren, wachtend op mijn zoetgevooisde stem: sorry. Het werd overal aangekondigd dat ik radiofonisch in menig vlaamse huiskamer zou verschijnen in het programma het ergste is al geweest (radio 1). Maar aldus geschiedde niet. Ik ben er namelijk uitgeknipt. Niet omdat ik een vuile bek heb, want dat valt best wel mee, maar wegens technische storingen.
Ik had speciaal voor dat programma een liedje geschreven. Een soort heldendicht voor Zinedin Zidan, de gevallen ridder. Om dat alles een beetje in te leiden had ik een klein stukje stand-up geschreven over andere gevallen voetbalhelden. Om mij muziekaal te ondersteunen had in Lieven van neveneffecten gevraagd of hij de tweede stem in het refreintje voor zijn rekening wou nemen. De man heeft wel wat ervaring qua gregoriaanse zang, dus dat kon niet mislukken.
Tijdens de opnames verliep alles goed. Het inleidende stukje ging er in als zoete koek. De schaterlachen rolden door de zaal, ahum… Tot ik mijn gitaar ter hand nam. Ik sla het eerste akkoord aan maar hoor mijn instrument niet. Ik vraag beleefd maar duidelijk aan de mensen in de zaal: ‘komt mijn gitaar er nog door?’ Vanuit de zaal weerklinkt een beamend antwoord. Ik hef het lied aan, maar ik heb constant het gevoel me dat er toch iets niet klopt. Maar gesteund door Lievens engelenstem ga ik door. Onzeker. Ik struikel over mijn woorden, ik twijfel, mij stem wordt onvast. Na twee strofes zie ik ineens een man over het podium kruipen, druk in de weer met kabels en technische bakjes. Een kleine plof en dan hoor ik ze wel: mijn gitaar. Het eerste stuk was volledig acapella. Ik vloek. Luidop. Twijfel. Zou ik doorgaan of herbeginnen? Ik besluit om door te gaan omdat die sfeer van geklungel en gepruts wel grappig overkwam. Maar nu blijkt alles er uitgeknip te zijn. Ik begrijp dat want op radio komt zoiets niet echt over denk ik. Maar de nieuwsgierigen kunnen de volledige opname hier beluisteren. Hoewel, volledig. Het inleidende stukje is er afgeknipt, maar de muzikale (met nadruk op kale) prestatie staat er wel op.
Nieuwe auto
Snel.
Voor de geinteresseerden.
Ik heb een nieuwe auto.
Het is de Fiat Doblo geworden.
Hij rijdt als een engeltje.
Nu snel naar Rotterdam voor de maiden trip.
Doei!
Altijd goed!
Ik neem me elk jaar voor om alle cadeau’s op tijd te kopen zodat ik niet in de kerstmis-koopjes-tornado word meegezogen. Maar toch was het ook dit jaar van dattem. De laatste dagen waren zodanig hectisch dat ik zaterdag dan toch door de Veldstraat laveerde. Missie: koop een cadeautje voor uw lief. Alle andere geschenkjes lagen al mooi ingepakt onder de boom, maar dat ontbrak nog. Nu gaat het aankopen van kerstcadeautjes bij ons (en ik vermoed ook bij vele andere families) gepaard met een vrij intensief over en weer getelefoneer:
‘Wat moet mama hebben voor haar kerst?’
‘Heeft zus die CD van Marco Borsato al?’
‘Dit jaar kopen we geen wijn voor pa! Maar wat dan wel? Ik weet het: een neustrimmer? Gadver, dat koop ik niet, dat moet jij maar voor hem kopen, ma!’
Om me op dat offensief voor te bereiden probeer ik ieder jaar een mentaal lijstje aan te leggen. Een lijst van mogelijke cadeautjes voor mijn madam. Meestal hoef ik daar geen grote inspanningen voor te leveren want ons madam heeft nogal de neiging om in de eindejaarsperiode op subtiele wijze nuttige tips aan te brengen.
‘Kijk! Kijk! Dat zou een leuk cadeautje zijn voor mij!’
‘Weet je wat ik nog eens heeeeeeeel graag zou hebben? Steakmessen!’
Maar in het drukke telefoonverkeer van de laatste week had ik alle tips aan andere mensen doorgeseind.
Dus, daar stond ik dan. Zaterdag namiddag. Veldstraat. Zonder kaart, zonder kompas. Midden in de kolkende massa: over elkaar kruipende mensen, schreeuwende kerstversiering, hysterische kinderen in de armen van wanhopige moeders, vertwijfelde vaders met veel te grote zakken. Auto’s toeteren, trams rinkelen. De horloge tikt het laatste uur voor sluitingstijd weg. Op zo’n moment dank ik god op mijn blote knieën. Niet omdat hij ons zegende met de komst van De Verlosser, want die is godverdomme de bron van al deze miserie! Neen, godzijdank bestaan er dingen als: winkeltjes-altijd-goed. Winkeltjes waar je binnenstapt, blindelings iets vastgrijpt, er mee naar de kassa stapt en vraagt om het in te pakken. Hop, betalen en ALTIJD GOED! Bij deze wil ik de vriendelijk mensen van a.puur.a bedanken voor de mooie vaas en de interieurstickers. Scoren!
Escapistische droedels
Er komt licht door het dichte bladerdek! Al mijn werk zit er bijna op. De examens zijn allemaal verbeterd. De punten zijn ingediend. We zijn er bijna, ‘t is bijna vakantie. Feesten, relaxen in Rotterdam, familie en vrienden bezoeken, rust.
Maar zo ver is het nog niet. Eerst moeten alle examenpunten nog geëvalueerd worden in een aantal klassenraden. De eerste zijn al achter de rug, morgen volgen er nog. Aangezien ik, op een paar uitzonderingen na, aan alle leerlingen van de school les geef, moet ik dan ook bijna op alle klassenraden aanwezig zijn. Twee dagen vergaderen van ‘s morgens tot ‘s avonds. Vergaderen: op mijn stoel heen en weer wrikkelen, fletse koffie drinken, muffe koekjes freten, af en toe een rake opmerking maken (ja, zo zijn we dan wel), flauwe grapjes aanhoren: ‘hij zou beter naar ‘t GITO gaan, voor loodgieter, met al die buizen!’ en clichés verzinnen: ‘het is vijf voor twaalf, doe er iets aan!’
Tijdens dergelijke marathonsessie durft mijn brein wel eens afdwalen. Mijn rechterhand registreert dan onbewust wat er zich in de diepste krochten van mijn verstand afspeelt. Meestal zijn dat onsamenhangende kronkels en tekeningetjes, maar deze keer is de boodschap duidelijk: VLUCHT! … en uhm… neem uw konijn mee… of zoiets.
BROEM BROEM
Sinds half negen deze morgen staat hier een vrachtwagen stationair te draaien. Ze zijn de beerput van de straat aan ‘t leeg zuigen. Het is nu elf uur en het monotone gebrom begint hier danig op mijn zenuwen te werken. Droombeelden van kogels die hoofden van rioolwerkers doorboren doemen op in mijn stilaan gehypnotiseerd brein. Zware deksels worden dicht geschoven. Kreten verstommen. ih, ih, ih… RUST!
Ik ga eens flink gaan kakken denk ik.
En dan drie keer doorsassen!
‘ZET UW KAP OP ROGER, DER IS WEER ENE BEZIG!’
‘GODVERDOEME!’
*ih, ih, ih*
Whose line
Rgaaaagh! Ik krijg weer helemaal zin om terug impro te gaan spelen. Ken jullie deze nog: Whose line is it anyway.
Car Quest
Zoals jullie wel al weten heb ik mijn oude liefde gedumpt en ben ik zwaar op zoek naar een nieuwe die de gapende leegte op kan vullen. Ik ben dus op zoek naar een praktische, zuinige wagen met veel laadruimte en een confortabele rechtopzittende rijpositie. Monovolumes laat ik links liggen want die schreeuwen nu net een beetje te hard: ‘WIJ ZIJN VAN PLAN EEN STEVIG GEZIN OP DE WERELD TE WERPEN!’ Dus dan valt de keuze heel snel op het type ‘bakkerswagen’. Tevens een stuk goedkoper dan de bovenvermelde gezinkruiwagens maar toch even ruim.
Nu heeft ieder zichzelf respecterende automerk zo ‘n model op de markt. De prijzen zijn zeer vergelijkbaar, ze zien er allemaal ongeveer hetzelfde uit en hun namen eindigen allemaal op een ‘o’: Kangoo, Berlingo, Combo, Tourneo… Maar er is er ééntje die er uitspringt. Hij ziet er een beetje robuster uit, hij is een stuk ruimer en hij heeft een motor die verkozen is tot de dieselmotor van het jaar: de Fiat Doblo.
Dus, wij deze middag naar de Fiat garage op de Zwijnaardsesteenweg want het was er opendeurweekend. De verkoper, Olivier (typisch een verkopersnaam: glad, blinkend… OLIE-vier), beantwoordde breed glimlachend al onze vragen. Ik heb het normaal niet voor verkoperstypes, maar deze mocht er wel zijn. Olivier berekende voor ons een prijsje en deed daar onmiddellijk een paar eurootjes van af, want het zijn al pré-salon-voorwaarden, mijnheer. Een scherpe prijs moet ik wel zeggen, vooral omdat hij voor mijn oude auto maar liefst 1500 € wil neertellen. Dat wil dus zeggen dat ik zomaar eventjes 1000 € winst maak op mijn oude bakje. Het maakt er het afscheid niet zachter op, maar toch…
De testrit trok mij volledig over de streep: zeer comfortabele zetel, je zit hoger dan de rest van het verkeer, super ruim en een lekker vinnige motor. Ik moet wel toegeven, het is niet de meeste coole bak die er rondrijdt, hij is niet echt wat je noemt rock ‘n roll, maar zijn kleur: Rockabilly Black, maakt veel goed. Morgen nog eens gaan kijken naar een aantal andere -o’s, maar ik denk dat ik het al weet.
Op de buis
Als je echt wil weten wat er vorige week precies allemaal gebeurd is, stem dan vanavond om 20h30 af op Nederland 3. Want daar wordt een kort verslag over Cameretten uitgezonden. Ik ben zelf benieuwd, maar ik kan jullie wel het einde al verklappen: Daniel Arends wint!
Zondag in Willy’s en Marjetten: Dhaese en Walput lopen die vuile klootzakken van Zaffelare tegen het lijf. Let vooral op die flik met zijn roste snor… ih, ih… Plezant dat dat was, maat!