Ik ben soms nogal slordig, ja! Dus ligt er altijd wel ergens iets rond te slingeren dat eigenlijk al lang in de vuilbak hoorde te zitten. Snaaruiteinden bijvoorbeeld. Af en toe moeten mijn geliefde instrumenten van nieuwe snaren voorzien worden. Dan moeten de oude er af omdat ze niet mooi meer klinken.
Snaren zijn altijd een beetje te lang, er zijn altijd een aantal centimeters te veel. Vroeger liet ik die overschot er aan, want zo kon ik die snaar herstellen wanneer die gesprongen was. Maar tegenwoordig springen de snaren niet meer. Dus moet ik ze regelmatig vervangen omdat ze dood zijn. Dood, dof, stoffig. Bij het vervangen knip ik dan ook die extra stukjes snaar er af. Die liggen hier dan. Meestal in de fruitschaal. En daar verdwijnen ze dan één voor één uit. Er sluipt hier ergens een kleine geniepige dief rond. Zijn naam is Boogie en hij is blijkbaar verzot op snaaruiteinden. Omdat ze zo grappig veren en rinkelen als je er mee speelt.
Uren kan hij er mee liggen vechten, rollend op zijn rug. Spinnen en klauwen. Met een schattige glimlach op zijn snoet. Onvermoeibaar. Spelen met zijn snaar.
Als je zo’n stukje voor zijn neus houdt, spat de pret al uit zijn ogen. Dan springt hij er naar, krabt en bijt.
Daar kan ik mij dan weer uren mee amuseren.

Geschreven op 4 February 2007
over Vanalles