|
Karton
Jawel, jawel, jawel *doet vrolijk dansje*
We zijn begonnen! Er broedt een nieuwe voorstelling in mijn koker en die heeft al een naam: Karton. Mijn inspiratiebron is, u raadt het nooit, verbouwen en bouwen. Nestjes maken en alles daar rond: de bemoeizucht van sommigen, goede raad volgens sommigen, irritant gereedschap, slopende werkjes, trots, teleurstelling, de baksteen die zwaar op onze maag rust, enz.
Binnenkort in een zaal bij u in de buurt.
Henk heeft stylo-pootjes
Jezus! Ik ben nu al een week bezig met de zolder, hij wordt omgebouwd tot een bureau/repetitie ruimte. Isoleren, dampscherm plaatsen, latjes voor de gyproc vijzen… Plezant allemaal, dat wel. Maar lastig! Ik denk dat ik mag concluderen dat ik niet zo’n goeie fysiek heb. Of anders gezegd: mijn spierenstelsel is niet zo zwaar ontwikkeld. Stijf! Stram! Maar toch doortimmeren en vijzen. Een slap ventje, maar enorm koppig.
Ruzie met de buren 101
Wij komen thuis van een aangename namiddag in het zonnige Sint-Amandsberg. De buurman spreekt ons aan in het Frans: ‘excuseer maar hebben jullie deze week jullie dak vervangen?’ (Ik schrijf het in het Nederlands want zowel mijn frans als dat van de buurman is niet zo vloeiend). Er ligt blijkbaar een halve emmer mortel in zijn dakgoot en als het nu zou regen dan kan er niks meer tot bij de regenpijp. Ik bel prompt onze morserige dakwerker. De vriendelijk man komt morgen alles opruimen. Opgelost!
Mijn telefoon is nog niet koud of de wolken boven onze buurt breken open. De deurbel gaat. U raadt het al: de buurman. We worden uitgenodigd om nog eens te komen kijken. De waterval in de trappenhal voorspelt niet veel goeds. De goot kan het water niet meer slikken dus alles stroomt via het dakraam naar binnen. Met borstelstelen wordt de prop uit de goot geduwd maar het kwaad is al geschied. De kroonluchter op het eerste verdiep is nu een douchekop geworden, de tapijten soppen onder onze voeten, een klein meisje kijk ons met grote ogen aan en ik meende: ‘wat heb je met ons huis gedaan?’ te lezen… Hm.
Nogmaals de dakwerker gebeld en die drukte ons op het hart dat alles via zijn verzekering zal geregeld worden. Allemaal goed en wel, maar vannacht slapen onze buren op een natte matras. Zucht. Misschien moeten we toch even wachten om hun te zeggen dat hun rioolpijp verstopt zit want dat hebben we ook ontdekt toen ze nog op reis waren.
Het is feest
Het is feest op mijn blog vandaag.
Er hangen slingers, er speelt goede muziek en iedereen kan sexy dansen.
Er is eten en drinken maar niemand heeft te veel.
We kunnen blijven boefen en zuipen zonder een scheurende maag of een te zatte kop.
De zon schijnt en er is schaduw. We liggen in strandstoelen, de wind streelt onze sierlijke glimlach.
Sommigen van jullie gaan in een plas liggen, rollen. Anderen scheren hun hoofden kaal en smeren zich in met pindakaas. Nog anderen houden een discourt over het genot van Zweedse assemblagemeubelen. Ik pis mijn naam in de sneeuw.
Op mijn blog mag dat. Want het is feest vandaag.
Amateur versus profs
Ik heb mij vandaag rot geamuseerd! Mijn eerste stapjes in het gyproc-plaatsen zijn gezet. Voor de verbouwingleken onder jullie: gyproc is een ander woord voor gipsplaten en is superhandig materiaal voor het snel plaatsen van wanden en afsluiten van vieze hoekjes.
Eerst alles opgemeten, plannetjes gemaakt, lijstje voor de Brico, naar de Gamma gereden (dichter dan de Brico en blijkbaar ook een stuk goedkoper) en dan aan de slag. De hele dag heb ik gezaagd, genoten van de geur van versgezaagd hout, getimmerd, geschroefd, geboord, gemeten, gepast, gevloekt, geklopt, geglunderd, houtwormen ontdenkt in de trap, de trap gestut, een vals wandje geplaatst en vooral veel plezier gehad.
Ondertussen zaten er vijf mannen op ons dak aan een moordend tempo vanalles af te breken en terug op te bouwen. Jaloers? Neen. Blij! Blij dat ons dak op één dag al zo ver gevorderd is en vooral trots op mijn bircoleerwerk.
Space monkey
Ik was op zoek naar papieren. Belangrijke papieren. Die waren tijdens het verhuizen ergens tussen andere rommel terechtgekomen. Niet mijn fout natuurlijk, allemaal de schuld van de verhuizers. Want zij vonden dat alles in dozen moest en niet ‘zoals het is’ verhuisd kon worden. Losers. Tijdens het zoeken een droedeltjes gevonden, even ingescant, een beetje fotoshop en presto!
Ja, ja ‘t is al goed. Ik hoor het u al denken… Nu ga ik verder zoeken. Niet gemakkelijk… De verhuizers fucked up my system! De smeerlappen.
De dood als verdediging
Onze kat is een groot jager. De hele dag beloert en besluipt hij zijn prooien. Muggen, vliegen, spinnen, noem maar op als het beweegt springt hij er bovenop. Deze avond zaten wij in elkaars gezelschap te genieten van het terras toen een spin zijn aandacht trok. Zo’n dikke spin die heel geniepig langs de muur probeert te vluchten, je kent ze wel. Maar niet snel genoeg want onze kater had hem in een flits een tik verkocht en zat er met zijn snoet vlak boven. De spin lag roerloos op de grond met zijn pootjes in de lucht. De kat observeerde, snuffelde en keek dan heel fier in onze richting: Ikke gedaan! Op dat moment van verslapte waakzaamheid had de spin gewacht want voor de kat er erg in had sprong de spin recht, acht spurtende pootjes en hij zat al verscholen in een scheurtje in de muur… ih, ih, ih, mispoes! De snodaard deed dus alsof hij dood was. Want roofdieren verliezen hun alertheid als hun prooi dood is. Slimme spin.
Zo zijn er nog voorbeelden, hé. Motten die zich ‘s nachts vlak voor uw neus uit de lucht laten vallen. Plof! Recht in de pot barbecuesaus. Niet omdat ze daar verzot op zijn, maar omdat ze een vleermuis horen. Vleermuizen vangen geen vallende objecten, want dat zijn meestal blaadjes of nootjes. Vleermuizen vangen fladderende insektjes, dus laten sommige motten zich vallen. Voor dood spelen om aan de dood te ontsnappen. Slimme motten.
Vossen doen dat ook. De vos, niet voor niks een sluw beestje genoemd. Ergens roerloos in een veld gaan liggen wachten tot de kraaien van zijn ‘kadaver’ komen snoepen en dan: HAP! Een sappige verse SUPERverraste kraai als avondmaal!
Sommige vissen doen dat ook. Rustig wachten op de aaseters en dan: ‘AAN TAFEL!’ Geniaal!
Slangen! Sommige slangen gaan opgerold op hun rug liggen en om het extra geloofwaardig te maken doen ze hun bek open en beginnen ze te stinken.
Sprinkhanen! Verstijven als een soort T-vormig stokje wanneer ze door een kikker opgegeten worden omdat ze zo moeilijker door te slikken zijn.
De natuur… *zucht* … hoe komen ze er op.
Orakel Henk
Toch behoorlijk enigmatisch van me. Hoe kon ik het voorspellen? Wat staat er deze week in de Humo?
‘De Belgische baggeraars: eilanden voor de sjeik.’
Neen Xander, een baggeraars is geen aandoening uit het homoseksuele nachtleven…
Educatieve TV
We zijn dus al een paar weken verhuisd en sinds dien hebben wij digitale TV. Maar in tegenstelling tot was sommige kwatongen durven beweren ben ik niet verslaafd aan Discovery Channel… Who am I kidding! 5 zenders 24 uur op 24 documentaires! Pyramides, vreemde onderwaterwezens, de laatste ontwikkelingen van de wetenschap, de grote slagen over alle wereldzeeën, hot rods, monster trucks, allemaal in de palm van mijn hand. Een grijs bakje met glinsterende knopjes. I love it!
Kijk, kijk, kijk wat ik heb ontdekt dankzij de vriendelijke mensen van Belgacom. In Dubai, dat is een land in de Perzische golf en daar woont dus een rijke sjeik, de emir, sjeik Maktoum Rashid al-Maktoum en die heeft besloten om van Dubai HET vakantieoord van de toekomst te maken omdat de oliereserve van het land over tien jaar uitgeput zal zijn, en al. Zijn plan: Palm Island. How cool is that!
Milow is te moeilijk
Geschreven voor damusic.be.
Het gaat goed met Milow. Met You don’t know heeft hij een mooie zomerhit te pakken en hij speelt deze zomer op zowat ieder festivaltje. Zo ook op De Nacht Van De Jukte in het landelijke Geluwe. Vorige zondag stond hij daar van jetje te geven en menig meisjeshart ging sneller slaan. Sommige tienerkeeltjes kweelden alle nummers van de set vrolijk mee maar één nummer stak er met kop en schouders boven uit. Toen bovenvermelde zomerhit ten berde werd gebracht begon iedereen uit volle borst mee te zingen, zij het niet altijd even tekstvast.
Het moet een fantastisch gevoel zijn om daar op het podium te staan en dan een enthousiaste meute mensen jouw eigen gebrouwen nummer te horen meezingen, maar in dit geval blijkt de tekst een beetje te moeilijk. Het eerste deel van het refrein bekte iedereen vrolijk mee ‘you don’t know, you don’t know, you don’t know anything about me and I don’t even know your name’ klonk het uit één mond. Het tweede deel werd ook enthousiast mee gekeeld: ‘you don’t know enni tin baaw mi…’ maar dan slaat de twijfel toe, het volume wordt duidelijk minder en er wordt zowaar gemurmeld: ‘… en aa don… wouwou… zo néééééé…’
En niet alleen de vriendelijke mensen van het pitoreske Geluwe hebben problemen met de tekst, toen ik vandaag een fragment van het optreden op Werchter hoorde was er hetzelfde onzeker gemompel te horen. Hilarisch, maar zeer vervelend voor Milow zelf. Daarom, zie hier, het volledige refrein van zijn hit:
you don’t know you don’t know
you don’t know anything about me
what do I know I know your name
you don’t know you don’t know
you don’t know anything about me anymore
En dat ik nu niemand meer hoor murmelen, hé!