(Geschreven voor damusic)
Het leven van een artiest is niet altijd makkelijk. Die mensen zijn soms weken, zelfs maanden onderweg. Ze moeten kilometers vreten om van het ene podium naar het andere te hossen. Opstaan op onmogelijke uren, gaan slapen op nog onmogelijkere uren. Jetlags van hier tot in Tokio geven elkaar de hand en dat allemaal ver van familie, vrienden en huisdieren.
Daardoor beginnen die kwieten soms een beetje raar te doen. Het is dan ook niet abnormaal dat deze halfgoden eisen durven stellen die voor ons, het gewone voetvolk, vreemd overkomen. Eisen waar de gemiddelde concertorganisator al lang niet meer van opkijkt.
Maar dat sommige artiesten durven overdrijven heb ik aan den lijve mogen ondervinden. Een kom met enkel blauwe M&M ‘s, tot daar aan toe. Handgesneden in vers ossenvet gebakken frietjes geserveerd in de frisse geschoren oksel van een kreunende maagd, moet kunnen. Als mijnheer de artiest daardoor het optreden van zijn leven geeft wordt er in menige backstage-ruimte het vuur uit de sloffen gelopen om de eisen van zijne hoogheid in te willigen. Maar wat Sly van de Stone familie op het Bleu Note Record Festival opvoerde slaat gewoon alles.
Hoe het artiestendom je naar het hoofd kan stijgen, the master class. Mister Sly Stone eist dat de tourbus, die mooi op tijd aan het festivalterein aankomt, hem naar het hotel brengt. Wat niet zo evident is, want het centrum loopt vol met feestende mensen. Tiens, tijdens de Gentse Feesten? Op 200 meter van het hotel kom de bus vast te zitten. Niet alleen de gewone mensen maar ook het goddelijk wezen Sly mag niet meer gemotoriseerd verder. Geen nood, er wordt een taxi opgetrommeld om de laatste meters voor grof geld te overbruggen. Ondertussen is het 23u en wordt Sly op het podium verwacht. Ik krijg de dankbare taak het publiek te melden dat er enige vertraging is. Ik bespaar u de details maar hij laat zijn publiek en muzikanten een uur lang wachten. Mijnheer zit nog rustig op zijn hotelkamer. Na veel onderhandelen en over en weer getelefoneer besluit de band er alvast aan te beginnen. Mijnheer zal wel komen. Ik kondig de band aan: ‘SLY AND THE FAMILY STONE!’ Het publiek wordt meesterlijk opgewarmd door een fantastische stomende soulband. De ene hit volgt de andere op. De muziek is fenomenaal, de sfeer is gespannen. ‘Zal hij nog komen opdagen?’ Niet alleen een vraag die het publiek zich stelt maar je ziet ze ook in de blikken van de muziekanten. Af en toe kijken ze elkaar vluchtig aan, maar toch blijven ze verder feesten. R.E.S.P.E.C.T. Tot op het moment dat zijne niet-meer-van-deze-wereld-heid als een soort Kermit de kikker het podium op fladderde. De reactie van het publiek, dat al anderhalf uur op hem wacht, is op zo’n moment niet meer positief te noemen: het boe-geroep klinkt luider dan het applaus. De man laat het over zich komen en wijst grinnikend naar zijn achterwerk. Een niet mis te verstane boodschap.
Wat er daarna op het podium gebeurde lag ergens tussen genant en melijwekkend. Kijk, Sly heeft fantastische dingen gemaakt en dat heeft zijn band die avond ook bewezen. Het is ook bewonderenswaardig dat de man gezien zijn gezegende leeftijd van 65 nog het podium op kan, zeker als we in rekening brengen dat hij aan tweehonderd per uur heeft geleefd. Maar dit was wraakroepend. Na 10 minuten ‘zingen en piano spelen’ stapte hij alweer op. Even later bedacht hij dat het wel leuk was om door het publiek terug op te komen. Met behulp van een handje vol stevige security mannen wurmen ze het centrum van het universum dan toch het podium op. Iedereen blij! Mijnheer moe door de inspanning en terug af.
Ondertussen probeerde de band het meubilair nog te redden door entousiast en fenomenaal te spelen, maar het was te laat. Toen ik het concert mocht afkondigen waren de reacties eerlijk en duidelijk: ‘Dames en heren THE FAMILY STONE!’ *applaus* ‘… en SLY!’ *BOE!* Een legendarisch concert, dat wel. Een super groep, dat zeker. Maar vooral een fantastisch publiek!

Geschreven op 3 August 2007
over Vanalles