|
Humo's comedy Cup 2007
Ik ben blij dat deze enthousiaste Scouts-man heeft gewonnen.
Proficiat Bart, ge hebt dat goed gedaan!
Nu het ijzer smeden terwijl het nog heet is, hé maat.
Henk? Heeft een slak darmen?
Zelfs tijdens de middagpauze moet ik de leerhonger van mijn studentjes stillen. Ik zat op mijn werk, rustig op een computer te tokkelen toen bovenstaande vraag werd gesteld. Pas op, ik doe dat graag, hé. Ik draai er mijn hand niet voor om. Hierop een degelijk antwoord verzinnen is mijn job.
‘Natuurlijk!’ Was mijn antwoord en de jongen leek tevreden.
‘… een slak heeft ook een anus en een mond. En wist je, in die mond heeft hij een rasptong of radula. Een tong met scherpe tanden. Onverslijtbare tanden waarmee hij de meest harde dingen kan kapot schrapen. Ik denk zelfs dat ik ergens gelezen heb dat baggerschepen met dergelijke tanden uitgerust zijn… Wacht ik zoek het even voor u op. Ik zit toch op het internet.’
Twijfels in zijn ogen. Een vleugje o-neen-stom-kalf-had-ik-mijn-muil-maar-gehouden.
‘Ja, maar… dat hoeft niet…’
‘Zet u, zet u, deze stoel hier is nog vrij!’
Vluchtig rondkijkend.
‘Ge moet dat nie opzoeken hoor, mijnheer. Zo belangerijk…’
‘Neen, neen, geen probleem jong. Ik ben nu zelf benieuwd waar ik het gelezen heb. Volgens mij bestaat er zelfs een filmpje over… Voila! Hierzie! Kijk! De max, hé. Zo’n zacht beestje maar zulke tanden… Wacht, geef mij uw mailadres. Ik zal je de link doorsturen zodat je het thuis eens op uw gemak kan bekijken.’
Verweesd dicteert hij zijn mailadres. Hopend dat zijn vrienden niks gezien hebben… Praten met de leraar biologie die enthousiast doceert over de tong van een slak.
Dat zal hem leren… Mij storen tijdens mijn pauze!
Maar wat ik eigenlijk wou vertellen: ik ben super content dat ik deze site heb gevonden. Vijf jaar geleden heb ik een paar van die documentaires (Dat willen wij ook) gezien. Slakken, gekko’s, vlinders… allemaal zo coole beestjes. Ik blijf het zeggen: de natuur, hé… zucht.
Pwoef
Ik heb te veel gegeten.
We hebben een reeks familiebezoeken achter de kiezen en overal was er iets: hazen- en hertenpaté met rode uienconfituur, gebraden everzwijn (inderdaad gallischer kan bijna niet), citroen merengue met koffie, broodjes met beleg en wafels en cake en nootjes en chips en cola en wijn.
Vol en log thuis gekomen. In de zetel neergeploft.
Een uurtje later:
‘Zin in een stukje quich?’
‘Ja, waarom nie…’
Misselijk op zondag. Het is een begrip.
Les van de dag
Met een hamer op uw vinger kloppen doet pijn.
Dat verschillende keren na elkaar doen is ronduit dom.
Ik rij met een vuilbak
Mijn auto is een echte vuilbak!
Bespaar mij het hysterisch geschreeuw: ‘o Henk, die van mij ook, we hebben echt zoveel gemeen. Trouw met mij, trouw met mij!’ Want die van mij is zo echt een vuibak dat hij er zelfs naar ruikt. Ik moet met de raampjes open rijden anders hou ik het niet uit. Kleine tip: vergeet nooit, maar dan ook nooit een zak diepgevroren reuze garnalen uit de koffer te halen.
Walgelijk! De geur is er met geen sopje uit te krijgen. Zelfs het anders zo goed werkende Febreze schiet nu te kort. Heeft er iemand een tip want het wordt koud met mijn raampjes open en ik ben het beu dat die meeuwen mij overal achtervolgen.
Vragende blik
Wat is dat toch tegenwoordig in die broodjeszaken! Ge moet godverdomme van een goeie thuis zijn om alle vragen waarmee ze u bestoken te kunnen beantwoorden. Na ieder antwoord komt er een gevoel van opluchting (yes, juist!) dat binnen een fractie van een seconde met een genadeloos nekschoot wordt afgemaakt. Telkens volgt er nog een vraag.
Wit of bruin?
Warm of koud?
Met Groenten?
Ook tomaat? (dat is toch een groente! Neen? Of noemen we tomaten tegenwoordig ook al bessen!)
Met mosterd of met ketchup?
Om mee te nemen?
Wenst u een zakje?
Het tempo waarmee die dingen op u afgevuurd worden is moordend! Ik word er altijd een beetje nerveus van. Broodjes gestapo’s zijn het. Ze proberen u te breken. Tot ge toegeeft dat ge liever een boterhammen met choco eet maar dat ge ‘s morgens te lui zijt om die voor uzelf te smeren. Op uw knieën in een plas tranen en zweet…
Toen ik daarnet dan eindelijk mijn broodje-op-maat in ontvangst kon nemen en de zaak verliet kruiste ik de blik van een jonge man, die mij vragend aanstaarde… Waarom? Had ik dan zo’n vreemde combinatie besteld? Zag hij de twijfel in mijn ogen? Vragen, vragen en nog eens vragen. Ik word omsingeld door vragen.
Teefee
Ik ben naar de kapper gewees vandaag, om mijn haar te laten knippen en ik ben daar nu heel content van zie! Mijn lief zegt dat het sexy is.
Ik ben vandaag ook naar de Belgacom winkel gewees, want ons teefee is kapot. Saai maat! Nie die winkel, want die was de max! Ze hadden daar nen vree wijzen teefee. Een soort van glasplaat die aan het plafont hing en daarop werd dan teefee geprojecteerd, maat. Maar ge kon daar wel nog doorkijken, dus ‘t was zo’n beetje semi-transparant teefee kijken. Awel, zo één zou ik nu wel willen want die van ons die is kapot.
Smiley
Een paar dagen geleden stond hij in de rechter bovenhoek van mijn blog: De Verdwaalde Smiley. Zeer subtiel, onopvallend maar o zo aanwezig. Hoe ik mij ook draai of keer, hij blijft me aanstaren met die sinistere glimlach van hem. Hoe lang staat hij daar al te spotten en spieden? Voor hetzelfde geld staat hij daar al weken! Zeer verontrustend!
Ik word een beetje koud bij de gedachte dat hier iemand heeft zitten rondneuzen en met zijn wrattige vingers in mijn pagina’s heeft zitten peuteren. Wie heeft dat ding hier achtergelaten en vooral: waar heeft hij nog zoal zitten foefelen? Een visitekaartje laat je niet zomaar achter, hé. Ergens achter één van deze pagina’s tikt een tijdbom een onbekend aantal seconden af. Help? Wat moet ik doen? Hij achtervolgt mij ook. Een paar dagen geleden zag ik hem bij Niggle en bij Karenhoezee ook. Ben ik nu de enige die die dingetjes ziet staan? Ligt het aan mij? Ik hoor hem zelfs stilletjes lachen, denk ik.
HUMOera (kijk, kijk, een woordspeling)
Proficiat, beste vrienden, dierbare collega’s, ge zijt er bij, doe uw best en ge komt er wel. Ik kan hier alleen maar mijn oprechte trots getuigen, trots dat jullie er bij zijn. Voila, tot zo ver mijn schaamteloze gevoelens over de selectie voor Humo’s Comedy Cup. Zonder te blozen kan ik hier toegeven dat ik ze allemaal succes wens. Niet de ene meer dan de andere. Neen, allemaal even veel.
Maar er zijn ook gevoelens waar ik mij over schaam… Onsportieve verwijten, enggeestige gedachten, bekrompen en arrogant. Jaloezie is een vuil beestje en daar ben ik niet trots op. Daarom spreek ik het hier niet uit. Ook mijn fatalistisch geflirt met stoppen en het heeft allemaal geen zin meer, krijgt hier geen plek. Wie heeft er ook een boodschap aan die sneltrein naar het succes.
De ouderwetse manier is de enige weg!
Wroeten, zweten en vooral niet klagen.
Allez, ju!
We ploegen verder.
O ja,
We zijn naar nieuwe voorstelling van Wouter Deprez gaan kijken en ik vond het goed… voor een optreden van Wouter Deprez ; )
Ik ben via de chat geïnterviewd voor een Nederlandse website en ik vond dat wel gemakkelijk, ja.
We zijn gisteren naar het PMMK in Oostende geweest. Kleine opfrissing: Fred Bervoets rules!
The Block is in het echt veel schoner dan op televisie en er is een bakkerij vlak voor hun deur (die gisteren gewoon open stond).
Ik denk dat menig vlaamsche komiek dezer dagen regelmatig eens aan iets zal denken. Deze week wordt de selectie bekend gemaakt… We zullen zien.
Ik ben al 15 dagen gestopt met roken en mijn broek hangt vol plamuur!