Vragende blik
Wat is dat toch tegenwoordig in die broodjeszaken! Ge moet godverdomme van een goeie thuis zijn om alle vragen waarmee ze u bestoken te kunnen beantwoorden. Na ieder antwoord komt er een gevoel van opluchting (yes, juist!) dat binnen een fractie van een seconde met een genadeloos nekschoot wordt afgemaakt. Telkens volgt er nog een vraag.
Wit of bruin?
Warm of koud?
Met Groenten?
Ook tomaat? (dat is toch een groente! Neen? Of noemen we tomaten tegenwoordig ook al bessen!)
Met mosterd of met ketchup?
Om mee te nemen?
Wenst u een zakje?
Het tempo waarmee die dingen op u afgevuurd worden is moordend! Ik word er altijd een beetje nerveus van. Broodjes gestapo’s zijn het. Ze proberen u te breken. Tot ge toegeeft dat ge liever een boterhammen met choco eet maar dat ge ‘s morgens te lui zijt om die voor uzelf te smeren. Op uw knieën in een plas tranen en zweet…
Toen ik daarnet dan eindelijk mijn broodje-op-maat in ontvangst kon nemen en de zaak verliet kruiste ik de blik van een jonge man, die mij vragend aanstaarde… Waarom? Had ik dan zo’n vreemde combinatie besteld? Zag hij de twijfel in mijn ogen? Vragen, vragen en nog eens vragen. Ik word omsingeld door vragen.
Geschreven op 22 November 2007
over Vanalles
Na dit te lezen, en vooral bij de woorden “broodjes gestapo”, kan ik enkel aan Seinfled denken: “No more soup for you!”
Die vragen zijn volgens mij eigen aan de zaak in de Veldstraat. Ik ga dikwijls bij dezelfde bakker in Antwerpen-Centraal en daar gaat het heel wat vlotter. Ge kunt daar niet zitten, dus het is om mee te nemen. En een smoske is daar met alles er op en er aan, en niet met ‘mag er mayonnaise op, m’neer?’
En ja, ik had dus ook een vraag
. Maar ik ken u enkel van op afstand (gij podium, ik zaal), vanop tv en van in blogland. Dus ik was bijna zeker, maar niet helemaal. Maar kijk, nu ben ik zeker zie, dat ik vaste waarden in de komiekcultuur toch genoeg ken.
Een tomaat is een vrucht. Culinair gezien een groente. Allez zeg, en dat geeft biologie.
Neen Beau, een tomaat is, biologisch gezien, een bes.
Ge moet ne keer iets bestellen in de States, daar word je pas goed zot
Niet alleen broodjes, maar in elk restaurant. En de vragen worden afgerammeld aan een rottempo dat je nauwelijks kan volgen.
Volgens mij zijn we te verwend. Altijd de resepten van de broodjesbrouwers willen veranderen. Foei voor ons!
Euhm, Henk, bessen zijn toch ook vruchten? Therefore zijn tomaten toch ook vruchten?
Dju. Te laat met het fantastische “tomaten zijn vruchten” – weetje dat nooit iemand wil geloven op café.