Fun, fun

‘t Is hier alweer een paar dagen stil.
Ik weet dat.
Want dit is mijn blog.
En ik heb daar geen tijd voor.
Maar ik heb een goed excuus: mijn nieuwe voorstelling vraagt nogal wat van mijn tijd. De laatste weken heb ik veel gespeeld en geschreven. Gespeeld en herschreven. Try-outen. Zeer vermoeiend. Maar er is vooruitgang. Ik heb nu al 36 minuten afgewerkt materiaal! Dus op twee maanden tijd is er 16 minuten bijgekomen. Dat lijkt misschien niet veel, maar geloof mij daar is keihard aan geschrapt, geschaafd en gesleuteld. Trots? TZALWELZIJN!

Ik ben ook blij dat ik weer eens een paar andere mensen aan het werk kan zien. Omdat 36 minuten niet echte een avondvullend programma is, stond ik de laatste (en de komende) maanden met een aantal zeer fijne collega ‘s op en naast het podium. Het doet deugd om die gasten nog eens terug te zien. Hoe sommigen er hard op vooruit gaan. Anderen hebben ondertussen een fantastisch programma in elkaar geknuppeld. Dat nog anderen, zoals gewoonlijk, goe bezig zijn (ja Tim, ja Bert… ik ben fan… bel me, x).

Als er nog één iemand durf zeggen dat er in het Vlaamse comedylandschap niks beweegt, dan moet dienen mens maar eens wat meer zijn ogen open doen… of of of… ik kom zijn ogen eens open doen… met mijn vuile vingers… vol stof en… vuil.

Slaapkoppen

Soms moet je de kerstman een handje helpen. Soms moet je gewoon luidop zeggen: ‘kijk, dat zou een leuk cadeau zijn voor onder de boom.’ Een truukje die ik van mijn vriendin heb geleerd. Subtiel is het allerminst maar wel dubbel zo efficiënt.

Ik ben opgegroeid met strips. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze mij voor een stuk hebben opgevoed. Zonder mijn ouders hier te willen kwetsen maar heel veel weetjes over oude volkeren en kunsten heb ik van Suske en Wiske, De Blauwbloezen of Asterix en Obelix geleerd. Later kwamen de obligate jongensstrips zoals Buck Danny en Michel Vaillant, nog veel later Torgal, Storm, Guust Flater en Moebius. De laatste jaren heb ik een nieuwe passie en ik heb ondertussen al een behoorlijke collectie: Graphic Novels, met natuurlijk alles van Frank Miller en de box van Mouse (Spiegelman).

Als een verre kennis, een aanbevriende kameraad, dan ineens PAF een geniaal werk op de wereld zet dan mag dat niet aan mijn collectie ontbreken. Niet alleen onder het mom van support your local heroes maar gewoon omdat het een steengoed boek is. Waar Randall vooral achter de schermen en in de rug van Vlaanderens grootste komiekers (Wim, Wouter) werkt, treedt hij hier impressionant op de voorgrond. Met zijn eeuwige kapoenenglimlach en bijna achteloze poetische stijl. Ik heb Slaapkoppen ondertussen al twee keer gelezen en weet ge wat… Ik ga nu aan mijn derde ritje beginnen, zie.

Radio Visie Awards

Het is weer zo ver. Het einde van het jaar is in zicht en dan kunnen we niet meer ontkomen aan de obligate overzichtjes, prijzen en lijstjes. Het beste concert, de warmste dag, het grappigste TV-moment, de bedroevendste formatie, enz. Er moet en zal gekozen worden en het volk mag daarin meebeslissen. Zo is er ook vanalles op de radio geweest en dat wordt dan opgelijst voor de jaarlijkse Radio Visie Awards.
Een hoop genomineerden voor uiteenlopende cathegoriën: radio stud, radio babe, beste nieuwspresentator, meest olfactorische radiopersoonlijkheid, enz. Allemaal zeer kapabele en terechte kandidaten. Enkel op het lijst voor het beste radioprogramma ontbreken toch een paar programma’s. Brussel Midi bijvoorbeeld. Oké, dat programma is ondertussen jammergenoeg afgevoerd. Maar ook De Goeiemiddag Show werd niet genomineerd. Ik ben nogal fan van deze soort middagprogramma’s. Een beetje geklets, een muziekske, nog een beetje geklets. Dat vind ik toffe radio. Daarom mis ik ze op deze lijst.
Maar waarom vertel ik dit allemaal? Omdat het anders nogal hard zou opvallen mocht hier staan: allemaal op Peter ‘Het Radiofonisch instituut‘ Decroubele stemmen bij Beste Sportcommentator want Peter is nen maat. Maar, allez hup… doen, hé!

Impuls Buy

Iedereen heeft het al wel eens meegemaakt. Ge staat in de winkel met een lijstje en een leeg gevoel. Alle items op uw lijstje zijn al aangevinkt maar toch blijft die leegte. Uw oog valt op iets. Iets wat ge al altijd wou. Totaal nutteloos voor anderen maar voor u is het stopverf voor de ziel. Het laatste ontbrekende stukje geluk. De zalf der zalven! Te duur volgens het plebs, een spotprijs volgens de kenner waarvoor ge uzelf aanziet.
Iedereen verklaart u zot:
‘Hoe ga je dat in godsnaam naar Gent krijgen? En als het dan in Gent is… waar ga je het dan zetten? Is dat wel legaal om mee rond te rijden? Wat ga je daar mee doen? Na twee dagen zijt ge da ding beu?’
Allemaal zeer terechte bemoeizucht. Maar ja, ge zijt verliefd. Ge gaat op zoek naar een camionette. Ge rijdt naar Brussel. Ge komt terug in Gent. Fier. In de war. Want ge moet die camionette teruggeven aan uwen maat. Maar dat ding kunt ge ook nie op straat achterlaten…

Hij staat nu al drie jaar bij mijn ouders in het houtkot. Telkens als ik op bezoek ben ga ik eens kijken onder de plastiek die er over hangt. ‘Onnozel kalf,’ mompel ik mezelf liefdevol toe, ‘wa gaat ge daar nu mee doen.’ Maar ik ben er nogaltijd trots op en ik troost me met de gedachte dat iedereen wel eens een zotte aankoop doet, een impuls buyke zoals ze hier bij ons zeggen.

On the road

6 dagen.
5 optrendens.
900 kilometer.
Moe!
Van Boom, naar Tielt, tussenstop in Merendree, naar Gent, naar Apeldoorn, Antwerpen… af en toe terug naar Gent om te slapen.
Fijne collega’s teruggezien op het Comedy Casino Festival.
Rich Hall voor de tweede keer zien spelen…
Jezus Kraaist! Die man is geniaal! Hoe die kerel er op los improviseert, rake grappen lanceert, spitsvondige observaties uit zijn mouw schudt, welk één verpulverend talent. Het is gewoon magistraal. Ik kon alleen maar vaststellen dat we allemaal mietjes zijn. Wij, de vlaamsche komiekers, we hebben nog veel te leren, nog veel kilometers af te leggen.

Comedy Casino Festival

Blijkbaar komen er vandaag veel mensen via deze link binnen. Nog aan ‘t uitzoeken wie ge wilt zien?
Kom maar allemaal naar mij kijken!
Ik ben in form en ongelooooo-fe-lijk grappig!
Ik heb een verse onderbroek aan en mijn neus is gesnoten…
Tot straks?

Thomas

Kijk, kijk.
Een collega van op mijn legitieme job.
Fotograaf, dus een fotoblog.

BOEM

En Henk, hoe was uw dag vandaag?
Goed, mijn smoel is bijna ontploft!
Cool hé!

Ja, hoe gebeurt zoiets, hé… uhm. Er staat een pot met een onbeschreven etiket al jaren in uwen weg. Telkens wanneer ge de kast opentrekt staart hij u arrogant aan: ‘hi, hi, ge zijt mij vergeten, toen alle oude chemische producten uit uw lokaal verwijderd werden. Loser!’ Ge zijt zijn provocaties beu en ge smijt hem weg. Maar op het laatste nippertje bedenkt ge dat het misschien over een gevaarlijk product gaat… Natrium of zo. Lach niet, natrium kan behoorlijk explosief zijn als het met water in contact komt. Voorzichtig neemt ge een beetje van het goedje uit de pot en dropt het in een plasje water.
Lang genoeg wachten…
Niks! Oef, geen natrium dus.
Toch nog op uw hoede doe je een beetje water in de pot, je giet het terug uit, nog een beetje water… BOEM! Vuurwerk!
Letterlijk: overal vonken, knetters, rook en glas.
Toch Natrium.
Fuck!

Ge moet dan naar de dokter want uw gezicht voelt nogal branderig (1e graads, bleek achteraf) en onderweg kom je 3 brandweerwagens en 2 combi’s tegen… Tja, ‘t is nen keer wat anders, hé. Meestal zijn het de leerlingen die de school proberen te saboteren, ik hou de eer aan mezelf.
Bijna geen examens, want geen school meer.
Bijna geen werk meer, want… geen school meer.
Bijna geen Henk meer of een stukje Henk minder.

1 maand

Ik ben een beetje trots op mezelf. Ik ben namelijk al 1 maand gestopt met roken. Met geen of weinig problemen. Af en toe werkt er als eens iets op mijn zenuwen, ik ben niet altijd het zonnestraaltje in huis (maar dat was vroeger ook al niet zo) en soms voel ik mij een saaie, hyper uncoole vent. Ik heb het een paar keer moeilijk gehad. Soms kon ik niet stil blijven zitten. Maar het huis werd er daardoor wel properder op. Andere keren ben ik vroeg in mijn bedje gekropen omdat het leven klote is. Wat dan weer fantastisch is om mijn slaaptekort bij te werken.

Maar al bij al valt het mee. Ik moet alleen nog wennen aan mijn dromen. Ik droom de laatste weken nogal veel over sigaretten. Ik rook ze niet, ik eet ze op. Ik vreet ze met sloffen per keer. Niet alleen als tussendoortje, neen ik draai ze zelfs in alle mogelijk gerechten. Als er iemand geïnteresseerd is in een recept voor een taart op basis van Marlboro… Mail me!