|
Mopje van de dag
De laatste dagen wordt hier vanalles geschilderd: deuren, muren, balken radiotoren… Allemaal met verschillende soorten verf en behandelingsproducten. Tussen het gespat en geklieder door ontspon zich het volgende gesprek:
- Scheetje, hoe moet ik dit productje hier aanbrengen.
- … och, dat is zoals een goeie asielzoeker… dat wijst zichzelf wel uit.
- Onnozelaar!
- … ih, ih, ih…
Omslag
Sinterklaas. Het blijft, sinds Toon Hermans, een favoriet onderwerp voor komieken. Ik was dan ook niet een beetje trots dat mijn hersenen vannacht een sinterklaasmopje bekronkelden. Deze morgen werd de grap dan ook instant op mijn testpubliek uitgeprobeerd.
- Waarom dragen sinterklaas en zwarte piet witte handschoenen.
- Om geen vingerafdrukken achter te laten, tiens.
- … hoe wist jij dat?
- Dat is toch zo.
- … de smeerlap!
Ineens vond ik onze goede heilige man een sluipende crimineel uit Spanje. Het enige wat die mens doet is: cadeautjes achterlaten. Niemand, maar dan ook niemand die daarvoor naar de politie belt! Help ze hebben deze nacht allemaal speelgoed en snoep in onze schoenen gestoken. Het kan dan toch geen kwaad dat zijn vingerafdrukken op het nieuwe speelgoed van de kinderen staat. Wat steekt die smeerlap nog allemaal uit? Waar zit hij die bewuste nacht in december met zijn vettige vingers nog allemaal aan te prutsen?
De klootzak!
En dan nog mijn mop verkloten ook.
Wat bezielt mij nu toch, ik word overvallen door rijmelarij
Gisteren zag ik, voor mijn voeten, een dode vlinder in een plas,
in een boom, een roze bloesem, die slap en bevroren was.
Ik riep: ‘ha, ha, frivole smeerlappen!‘ en ‘die, motherfuckers die!‘
De lente is anders toch veel te voorspelbaar ende saai.
Kijken zonder zien
Ik kan kijken. Man, man, man, kan ik kijken!
Naar de muur, de tafel, naar mijn handen of de grond. Maar het liefst door het raam, naar het buiten, naar het niks. Weinig mensen zijn zo gedreven in het naar-buiten-kijken, nog minder kennen het begrip. Het gaat hier wel degelijk over de edele kunst van het kijken zonder zien. Niet het ouwe wijven gegluur vanachter muffe gordijnen. Zij bewaken de straat en bespieden de buren. Niet het heroïsch getuur van indianen naar de verre einder, speurend naar kuddes of sluipend gevaar. Niet het staren door wazige ramen, naar wuivend gebladerte van stervend groen, dwalend in melancholie en ander gezever.
Neen, ik hou enkel van het kijken. Het kijken alleen.
Het kijken met twee.
Voila!
Er komen hier de laatste uren nogal veel mensen binnen via wijvenblogs.be, dus ik dacht ik schrijf eens iets gevoelings. Iets romantisch. Voor mijn nieuw publiek…
Welkom dames, zet u, doe een kaarske aan… en koop een ticketje.
Mc Horror
Ik had enorm veel zin in junkfood. Mijn lichaam had daar blijkbaar enorm veel nood aan en wie ben ik dan om mijn lichaam daarin tegen te spreken. De frietjes, de mayonaise en de hamburger van de Mac Donalds gingen dan ook heel vlot binnen. De ijskoude cola was geniaal, de chickennuggets van een buitenaardse verukkelijkheid. Ik voelde mij één met het universum.
Tot een groep pubermeisjes mij uit mijn extatische ervaring rukte met:
‘EIKES, zo vies… BWAAACH, kijk daar. Om van te kotsen!’
Hun blikken waren op mij gericht.
Ik wreef over mijn gezicht: geen saus.
Mijn trui was ook niet besmeurd.
Lager? Neen, mijn broek was nog dicht, ik had op het toilet alles netjes opgeborgen.
AAAAH, maa joooong. Ik ga moeten overgeven ik zweer het u!
Ik keek achter mij en daar stond de schuldige. Een TV-toetsel dat in alle stilte een boeiende documentaire over een rottend paard afspeelde. Een rottend paard ergens in een schone afrikaanse vlakte. Met vliegen, stromende sappen en verscheurende hyena-muilen. Close-ups en idilische vergezichten wisselden elkaar op een kunstige manier af. Mooi in beeld gebracht. Duidelijk, dat ook. Wat kan een mens op zo’n moment nog doen?
Ik heb mij terug omgedraaid en onder luid gesmak mijn maaltijd verder naar binnengeslingerd. Met als kers op de taart: een vette knipoog naar de tafel hysterische pubermeisjes.
Zo, weer drie vegetariërs erbij. Dan word ik de volgende keer misschien nog sneller besteld aan de kassa van de Mc Do.
Hugo
Hugo is dood. Euthanasie, begod!
Misschien maakt dit grote verlies het onderwerp eindelijk eens bespreekbaar. Want er is de laatste tijd toch veel over gezeverd en geluld. Euthanasie heeft veel met eer en trots te maken. Dat moogt ge nen mens toch niet afpakken. Mogen we nog over ons eigen leven beslissen, alstublief. Goed zo, Hugo, het gaat je goed.
Nog een voordeel in dit geval, ze zullen niet erg lang moeten zoeken naar een schoon tekstje voor op het doodsprentje.
Roger van het promo-team
Promo, het is niet gemakkelijk. Iedereen die hier af en toe eens komt lezen weet dat ik een nieuwe voorstelling (KARTON, komt dat zien, komt dat zien) in de aanbieding heb. Ik ben dan ook vollenbak op zoek naar plaatsen om te spelen en dat is moeilijk. Je kan bij een programmator aanbellen: ‘Hallo, kende mij nog? Ik wil bij u komen spelen.’ Los van het feit dat het op die manier niet werkt, is zoiets doen ronduit belachelijk. Ik heb gewoon DVDtjes van 10 minuten KARTON opgestuurd samen met een flyer met alle try out data. Dit alles verpakt in een karton doosje.
Maar blijkbaar heb ik ook nog een geheim promo-team. Dat mails stuurt naar programmatoren van culturele centra. Zo stuurde een zekere Roger deze mail naar de vriendelijke mensen van GC ‘t Groendaal te Merlebeke.
Beste ,
Een week geleden ben ik in Zomergem gaan zien naar de try-out voorstelling van Henk Ryckaert. De uitvoeringen van Henk Ryckaert starten in oktober. Zij handelt over het feit dat hij een huis heeft gekocht, waaraan er allerlei wijzigingen moeten gebeuren. Hij vertelt op een zeer ironische wijze zijn wedervaren.
Beoordeling : aan te bevelen.
Hopende dat ik u hiermede kan helpen bij jullie programmatie groet ik u vanuit Zomergem.
Groetjes aan de ganse ploeg.
Roger
Bij deze wil ik Roger en het ganse promo-team bedanken voor hun inspanningen en als er andere mensen zich geroepen voelen om ook een promotioneel initiatief op te starten, ga uwen gang.
Kosmopol
Zaterdag in de Kosmopol gespeeld. Toffe speelplek. Gezellig. Enthousiaste mensen. Eén van mijn beste try outs tot nu toe. Thomas Smith ging die avond ook spelen maar hij had op de valreep afgebeld waardoor ik ineens dubbel zo lang mocht spelen. Jammer voor Thomas want ‘t was een zeer leuke avond.
Deze man zat ook in het publiek en nam deze foto.
Zwanezang LOEBAS
Na 150 voorstellingen in een periode van 2 jaar valt het doek over mijn eerste avondvullende voorstelling LOEBAS. Ik heb nog een paar leuke avonden in het vooruitzicht maar dan is het definitief gedaan. Met dan bedoel ik 10 mei in de Minardschouwbrug, Gent. Een laatste keer LOEBAS, volle gas, liefst voor een volle bak. Kaartjes kunnen jullie hier bestellen. Iedereen die komt krijgt naast een fantastische avond, een cadeautje en er is natuurlijk een afterparty…
Komt kijken want ‘t is uw laatste kans. Nadien moet ge het hebben van mensen die scènes naspelen op café of op familiefeestjes. Dus bespaar uzelf die foltering en zorg er voor dat ge kunt zeggen: ‘ha, maar ik heb dat ook gezien, op de dernière.’
Over hekserij en automechaniek.
Heb ik de laatste dagen, weken, maanden, jaren iemand zo veel zeer aangedaan dat ik nu bakken bad car carma verdien? Heb ik misschien een beetje te hard: ‘vandaag nog, madam!’ geroepen toen iemand net iets te traag de straat over stak? Namen de mannen van de vuilkar het getimmer op mijn stuur een beetje te persoonlijk op en hebben ze uit klei en restjes rubber een model van mijn auto geboetseerd? Waar ze nu onder gezamelijk OENGA-MOENGA-gezang naalden zitten in te prikken. Neemt één of andere blonde BMW-heks mij kwalijk dat ik haar asociale bak niet liet ritsen toen ze probeerde in te voegen vanop het fietspad?
Twee ongelukken op evenzoveel dagen, tot daar aan toe. Maar een met vogelstront vastgescheten boete tussen mijn ruitenwissers vind ik toch een heel klein beetje er over. Komaan, zeg!